|
Door Bert Brouwer
Als het politieke schouwspel van de afgelopen twee dagen de opmaat is richting een heus politiek slagveld op 9 juni aanstaande, dan belooft het wat te worden.
Een CDA-kroonprins die zichzelf als een gazelle omhoog stuwde binnen zijn partij, maar nu toch liever edelweiss plukt met zijn schone gemalin en zodoende een verdere droomcarrière publiekelijk adieu kust. De Robin Hood van de PvdA die het eerlijk delen voorlopig liever beperkt tot de eigen huiselijke kring. Van macro naar micro dus. Daar ergens tussenin ‘koos’ de democratische woordkunstenaar met de fluwelen stem het eeuwige in plaats van het tijdelijke. Hij ruste in vrede. En last but not least was er de plotselinge belofte vanuit de hoofdstad dat er een nieuwe ster gerezen is om het landsbelang veilig te stellen. En inderdaad kleurde de horizon na drie uur ’s middags opmerkelijk rood. Tijdsbestek van dit alles? Twee dagen. Hoezo politiek oninteressant? Hooguit wat vermoeiend zo nu en dan.
Voor de een zullen het kraters zijn. Voor de ander vallende sterren. Er blijft altijd wat te wensen over, feit is wel dat het huidige politieke landschap voor de christendemocratie hopelijk een wake up call zal zijn. Het is zo verdacht stil, vindt u niet? De christendemocratie dient zich echter pijlsnel bijeen te rapen nu, anders konden de rapen nogal eens gaar wezen! Is er wat aan de hand dan? Ja.
Neem de weekendkranten. Het Parool maakte het dit weekeinde wel heel erg bont door te reppen over een tweestrijd tussen Job Cohen (PvdA) en Geert Wilders (PVV). Te kort door de bocht natuurlijk. De krant van wakker Nederland was realistischer en voorziet een titanenstrijd tussen Balkenende, Wilders en Cohen. Doet het CDA nog wel mee? Kennelijk wel en kennelijk niet. Het moge evident zijn dat de grootste partij van Nederland averij heeft opgelopen, e.e.a. door de kabinetsbreuk en dat Jan Peter Balkenende niet langer onomstreden is binnen zijn partij mag ook duidelijk zijn. Het is voor het CDA echter alle hens aan dek nu. De partij lijkt enigszins lamgeslagen, maar in deze naar binnen gekeerde houding kan en mag de christendemocratie niet berusten. Het is zaak om weer vertrouwen te gaan uitstralen! Jan Peter Balkenende is hiervoor de aangewezen persoon en heeft ook ruimschoots bewezen van kansloos naar kansrijk te kunnen transformeren.
In het huidige politieke licht bezien, we kijken hooguit 24 uur vooruit tegenwoordig, is het interessant te constateren dat met het lanceren van Job Cohen als de ‘nieuwe’ PvdA belofte, Alexander Pechtold en zijn D66 direct van hun te grote voetstuk afgevallen zijn en dat ook Mark Rutte (VVD) vooralsnog derde viool lijkt te spelen. Mocht het inderdaad een titanenstrijd tussen Balkenende, Wilders en Cohen worden, dan delven de andere twee heren het onderspit. Verpulvering is hun deel. Terug naar het CDA nu. Hoe liggen de kansen. Zonder meer goed. De vraag aan de kiezer zal op 9 juni namelijk worden: gaan we over links of over rechts? Het ´redelijk alternatief´ voor dat aanzwellende polariserende geluid? Niet D66, Cohen slokt de virtuele stemmenwinst van deze partij met gemak weer naar binnen, wel het CDA als baken van politieke stabiliteit en bewezen stuurmanskunst. Als het erop aan komt is de Nederlandse kiezer gematigder dan wordt veronderstelt namelijk. Alle politieke peilingen ten spijt. Alleen al daarom is het niet moeilijk te veronderstellen, dat de PVV hooguit de derde of vierde partij van dit land zal gaan worden. Wilders heeft de uitlachers op zijn hand als hij denkt op te kunnen gaan als de nieuwe premier van dit land. Niet dus. Het simpelweg verengen van de verkiezingen als een tweestrijd tussen Cohen en Wilders is dan ook bezijden de waarheid. Waarom?
Omdat de PVV helemaal niet op regeringsdeelname te wachten en Wilders hoon zal oogsten als hij zichzelf maar blijft overschreeuwen, overschreeuwen en nog eens overschreeuwen. Kiezers moe, Wilders moe en aangezien ook de laatste een freulle uit het Oostblok tot de zijne mag rekenen, kon het dan wel eens zijn: Oost West, Thuis Best! Misschien sms’en de dames elkaar al wel, wie zal het zeggen? Dan Job Cohen. Veel is er al gezegd, maar als we echt eerlijk zijn: oude wijn in nieuwe zakken. Wie de man observeert, wij deden dat gisteravond bij de rode hanen P. en W., weet gewoon, dit wordt helemaal niets! Hoe narrig in zijn reageren op simpele onverlaten zoals Cisca Dresselhuys en hoe nukkig op vragen van de Fokke en Sukke van de VARA! Andere dodelijke ingredïenten: een absoluut gebrek aan humor en zelfrelativering. Cohen is bovendien geen debater en al helemaal geen zwaargewicht op financieel en economisch terrein en dat is toch echt het gebied, de portemonnee weet u wel, waar je momenteel de burger wel of niet mee de gordijnen in jaagt. Trouwens ook Wilders excelleert nu niet bepaald uitmuntend op financiele en economische vraagstukken en dat verschaft legitimiteit. Legitimiteit aan de constatering dat het wel eens heel goed kan zitten met de 'houdbaarheidsdatum' van Jan Peter Balkenende. Een afgewogen politieke agenda is zijn deel en tevens het sterke punt waarop het CDA moet gaan inzetten om zo de campagne in het voordeel te beslechten van de christendemocratie! Niet linksom, niet rechtsom, maar waardenvast: CDA dus.
|
