„Eindelijk leven wij in een tijd zonder ideologie“, denken de meeste mensen vandaag. Is het werkelijk zo? Of zijn de ideologieën in het Europa van vandaag enkel moeilijker te herkennen?

Ideologiën worden onder andere hierdoor gekenmerkt: ten eerste houdt men tot elke prijs aan haar vast, ook als de feiten haar tegenspreken. Ten tweede probeert men deze feiten, door ze dood te zwijgen of door middel van propaganda, te verbergen. Ten derde worden historische feiten op passende wijze ‚aangepast’ aan de ideologie. Ten vierde worden kritische personen handig aan de kant geschoven of zelfs monddood gemaakt.

Doet dit ons niet denken aan een aantal Europese debatten die voor ons christenen van belang zijn? Van de vele mogelijke voorbeelden kiezen we er nu slechts één uit: het recht op leven voor de ongeboren kinderen. In Europa wordt één op drie personen hiermee op tragische wijze geconfronteerd in zijn directe omgeving. Desondanks mag er niet over gesproken worden.

Moeder Teresa heeft het taboe gebroken: toen zij in 1979 in Oslo de Nobelprijs voor de Vrede kreeg, sprak zij moedig en duidelijk als een profeet. Haar woorden sterken ons ook vandaag nog en zijn bovendien voor vele mensen een belangrijke getuigenis.

U vindt hier gedeelten van een toespraak gehouden door aartsbisschop Charles Chaput van Denver op 1 maart 2010 aan de Baptistische Universiteit van Houston. 
 

Uit nieuwsbrief “Europa voor Christus!”

Ons thema vanavond is de roeping van de christenen in het (…) openbare leven. Dit is een vrij breed onderwerp. Breed genoeg dat ik er een boek over schreef. Vanavond wil ik in het bijzonder focussen op de rol van christenen in het burgerlijke en politieke leven in ons land. De sleutel tot onze discussie zal het woord 'roeping’ zijn. Het komt van het Latijnse woord "vocare", wat “roepen" betekent. Christenen geloven dat God ieder van ons persoonlijk oproept, en wij allen als een gelovige gemeenschap, om Hem te kennen, lief te hebben en te dienen in ons dagelijks leven.

Maar er is meer. Hij vraagt ons ook om discipelen te maken uit alle naties. Dat betekent dat we de plicht hebben Jezus Christus te verkondigen. We hebben een mandaat om zijn evangelie van waarheid, barmhartigheid, gerechtigheid en liefde te verspreiden. Dit zijn missiewoorden; actiewoorden. Ze zijn geen optie. En ze hebben praktische gevolgen voor de manier waarop we denken, spreken, keuzes maken en ons leven beleven, niet alleen thuis, maar in het openbaar. Echt christelijk geloof is altijd persoonlijk, maar nooit privaat.
 

Hoe zou een goede christelijke benadering van de politiek eruit zien? John Courtney Murray, de geleerde jezuïet die zo krachtig sprak over de waardigheid van de Amerikaanse democratie en godsdienstvrijheid, schreef eens: "De Heilige Geest daalt niet af naar de stad van de mens in de vorm van een duif. Hij komt alleen in de eindeloos energieke geest van rechtvaardigheid en liefde, die woont in de man van de stad, de leek”.
 

Wat betekent dat? Het christendom gaat niet bovenal - zelfs niet in belangrijke mate - over politiek. Het gaat over het beleven en delen van de liefde van God. En christelijke politiek engagement, als het gebeurt, is nooit in hoofdzaak de taak van de geestelijkheid. Dat werk hoort toe aan de gelovigen die het meest intensief in de wereld leven. Christelijk geloof is geen verzameling van ethische punten of leerstellingen. Het is geen verzameling theorieën over sociale en economische rechtvaardigheid. Al deze dingen hebben hun plaats. Ze kunnen allemaal belangrijk zijn. Maar een christelijk leven begint in een relatie met Jezus Christus, en het draagt vruchten van gerechtigheid, barmhartigheid en liefde die we betonen aan anderen, omwille van deze relatie.
 

Jezus zei: "Gij zult de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. Dit is het grootste en eerste gebod. En een tweede is daaraan gelijk. Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangt de hele wet en de profeten (Mt 22:37-40)”. Dat is de test van ons geloof, en zonder een passie voor Jezus Christus in onze harten die ons leven herschept, is het christendom gewoon een woordenspel en een sprookje.
 

Relaties hebben gevolgen. Een getrouwde man zal zich ertoe verbinden op een bepaalde manier te handelen en zich te gedragen, ongeacht de kosten, vanuit de liefde die hij heeft voor zijn vrouw. Onze relatie met God is hetzelfde. We moeten onze liefde beleven en bewijzen door onze daden, niet alleen in ons persoonlijk en familiaal leven, maar ook in het publiek. Daarom zijn christenen als individu en de Kerk als gelovige gemeenschap betrokken bij de politieke orde, als een verplichting vanuit Gods Woord. De menselijke wetgeving vormt en reguleert tegelijkertijd. En menselijke politiek is de uitoefening van de macht - wat betekent dat beiden morele implicaties hebben die de christen niet kan negeren. Hij dient trouw te blijven aan zijn roeping als licht voor de wereld (Mt 5:14-16 ).
 

Originele titel: The Vocation of Christians in American Public Life

Bron: www.europe4christ.net

Door Martin Lohmann

Bestaat er een waarheid? Is er vandaag nog een waarheid? Bestaat er zelfs nog zoiets als de waarheid? Ondanks alle onheilsvoorspellingen zoekt ook de moderne mens waarheid. Ja, vooral de “verlichte” mens van het derde millennium zoekt de waarheid en heeft diep in zich het verlangen naar haar. Het zijn de oude en altijd modern blijvende vragen die de mens zich stelt: Vanwaar kom ik? Waarheen ga ik? Wie ben ik? In wat kan ik vertrouwen stellen? Wat is juist? Wat klopt niet? Wat is goed? Wat is slecht? Is er een God?

Misschien zijn dit de meest menselijke vragen die er bestaan. Maar wie ze stelt, leeft soms in een samenleving waarin de angst voor duidelijkheid en waarheid sterk verspreid is. In een samenleving, zoals de Europese, waarin elke zoeker naar waarheid zelfs als een rustverstoorder beschouwd wordt. Waarheid? Duidelijkheid? Misschien zelfs verbonden met consequenties voor het persoonlijk handelen? ‘Neen, dank u,’ zegt men tot degenen die het nog aandurven dieper te graven. Men zegt liever dat er niet één waarheid kan zijn. En zo verspreidt zich de leugen dat enkel diegene tolerant is die alles voor gelijkwaardig houdt en hierbij nog zijn eigen standpunt relativeert. Nochtans komt het woord tolerantie van het Latijnse tolerare, wat zoveel betekent als dragen, verdragen. Van relativeren is hier geen sprake. In tegendeel: tolerant is hij die de dwaling van zijn naaste verdraagt, maar hem tegelijk ook niet verzwijgt dat het een dwaling is. 

Wanneer echter alles waar is, zelfs het tegendeel, dan is niets meer waar. Dan is er niets meer waarop men kan rekenen. De christelijke denker René Girard stelt: “Als er geen objectieve waarheid is, worden alle waarheden gelijk behandeld – en dat dwingt ons banaal en oppervlakkig te blijven.” Paus Benedictus XVI spreekt zelfs van een dictatuur van het relativisme die alle fasen van het denken en leven wil bereiken en beheersen. Hij wijst erop dat een helder geloof en een duidelijke houding al snel met het discriminerende pseudo-argument van ‘fundamentalisme’ beschuldigd wordt. Dit, “terwijl het relativisme, dus het zich afhouden van elke strijd tussen meningen, als de enige voor deze tijd passende houding voorgesteld wordt.” En zo is het reeds lang ontstaan, “een dictatuur van het relativisme, die niets als definitief erkent en als laatste maatstaf slechts het eigen ik en zijn wensen laat gelden.”

Het mag aangenaam lijken: consequenties voor het eigen leven kunnen vermijden, zich aan niets te hoeven binden, alles als waar en alles als onwaar beschouwen. Uiteindelijk is het echter ten zeerste onmenselijk en vrijheidsberovend. Want vrijheid van iets en vrijheid voor iets, of meer nog voor iemand, ontstaat slechts in het erkennen van duidelijkheid en waarheid. Slechts de verankering in het goede en de verantwoordelijkheid opent ruimte voor vrijheid en maakt het mogelijk in alles zonder vrees en werkelijk tolerant te zijn. Niemand hoeft angst te hebben voor duidelijkheid en waarheid. Wie het aandurft waarheid en duidelijkheid toe te laten, wordt een boodschapper van de vrijheid en de echte menselijkheid. Wie het gevaar van het relativisme erkent, wordt volwassen en in de volle betekenis van het woord ‘verlicht’.

Er bestaat echt een wijze van waar humanisme, van ware menselijkheid waarmee het leven beter wordt.

Als het juist is dat de menselijke waardigheid onaantastbaar is en dat tot de menselijke natuur ook de gelijkenis aan het beeld van God behoort, dan hebben we een herkenbare verwijzing naar de maatstaf van de waarheid, die met de zuivere rede begrepen kan worden. En de ervaring leert ons dat mensen een stevig anker, een houvast in de waarheid zoeken en nodig hebben. Dit anker - of beter gezegd deze maatstaf is – misschien niet eens alleen voor christenen – niemand minder dan de zoon van God, Jezus Christus, de ware Mens. Hier valt er echt niets te relativeren. Want waarheid is immers volkomen en maakt ook volkomen. Alles en iedereen.

Martin Lohmann werd in 1957 in Bonn geboren. Hij studeerde theologie, geschiedenis, filosofie en pedagogische wetenschappen. Hij was onder andere chefredacteur van de “Rheinische Merkur”, van de “Rhein-Zeitung” en modereerde vele jaren de live-uitzending “Münchner Runde” op de Beierse televisie. Lohmann werkt als free lance journalist en publicist en woont met zijn gezin in Bonn.

Bron: www.europe4christ.net

Jules van Rooyen

"De dans om het gouden kalf', (ISBN 9068811142) geschreven door de oud-diplomaat C.van Nispen tot Sevenaer en door hemzelf uitgegeven, had in het brandpunt van de belangstelling moeten staan. Aan bod komen de meest belangwekkende ontwikkelingen van de laatste twee decennia. Het hoofdthema is de treurige situatie waarin Nederland en de rest van Europa in terecht zijn gekomen door de massale immigratie. Het ontbreken van wat ook maar enigszins kan lijken op een bevolkingspolitiek, is zo zeer in strijd met vroeger beleid en gezond verstand, dat de schrijver een verklaring heeft gezocht in een nauwkeurige uitpluizing van de feiten in de pers en de overige media. Hij is daarin uitmuntend geslaagd, maar de verklaring vindt hij niet. De veronachtzaming van de bevolkingsdichtheid, het ontbreken van een democratisch debat, de diabolisering van (politieke) tegenstanders, de jarenlang opgelegde taboes, het ultra-liberale en onoverzichtelijke wettelijke kader, de halfslachtige toepassing daarvan en tenslotte de kloof tussen de politieke wereld en de realiteit van de burgers zijn de centrale thema's die aan bod komen. "Een uitzichtloze situatie", was de sombere prognose van de oude Dr. Drees sr. in 1974. "Absurd", zei hij, en dat sloeg indertijd op de helft van de Surinaamse bevolking die naar Nederland kwam en de groeiende stroom gastarbeiders. Daar bovenop kwam nog eens de gezinshereniging. Dat was nog maar het begin. Ook het rapport Muntendam uit die tijd, komt bij Van Nispen aan bod. Voorts zijn hoofdstukken gewijd aan de criminaliteit van etnische groepen, de vreemdelingenindustrie, het multiculturalisme, de politieke correctheid, de milieubeweging, de schaduwzijde van het poldermodel, de normloosheid, de media, de progressieve rechtsspraak, de Islam in Nederland, en tenslotte,Turkije en de Europese Unie. Van Nispen heeft een tijdsbeeld vastgelegd, maar zonder de filosofische achtergrond te kennen. Het was geen toeval, de massale immigratie, maar doelbewuste opzet, onderdeel van een utopie, mede door toedoen van de eigen bestuurlijke elite. In 1991 zei toenmalig vice-premier Wim Kok, dat "Nederland geen immigratieland kan zijn". Maar tussen 1990 en 1999 kwamen 1.130.000 immigranten naar Nederland. In België zal het niet anders zijn. Van Nispen is uitermate somber en spreekt van een uitzichtloze situatie. Intussen is Nederland en Europa verzeild geraakt in een koude oorlog met de islamitische wereld en daarachter, de Anglo-Amerikaanse mondialisten, gesteund door de Brusselse 5de colonne.

Schrijf commentaar (0 Commentaar)

Europa staat vandaag op een kruispunt. Ons continent dankt een groot gedeelte van haar cultuur aan het doorleefde evangelie: solidariteit en mensenrechten, universiteiten, ziekenhuizen en kathedralen. Vandaag lopen we echter het gevaar de ziel van Europa te verraden. Een dictatuur van het relativisme en een cultuur van de dood dringen zich op. We stellen vast hoe christenen steeds meer gediscrimineerd worden. In de politiek zien we de tendens om de waarden van een door het evangelie geïnspireerd humanisme naar de privé-sfeer te verbannen. En toch hebben we ondervonden dat wanneer God niet onze vader is, wij geen broeders en zusters van elkaar meer zijn! Daarom is het noodzakelijk dat we de toekomst van ons continent opnieuw op Christus baseren. Wij willen een Europa dat respect heeft voor godsdienst -en gewetensvrijheid, een jong en dynamisch Europa dat een teken van hoop is voor de wereld.

Gezien de actualiteit willen wij u enkele argumenten voorleggen omtrent het debat over het kruisbeeld in openbare ruimtes. Graag moedigen wij u aan om van de gelegenheid gebruik te maken om met woord en daad voor een Europa op te komen dat zijn wortels niet verloochent. Slechts zo zal ons continent een plaats blijven waar godsdienstvrijheid en tolerantie geen retorische gemeenplaatsen, maar geleefde werkelijkheid zijn.

Enkele stellingen voor het kruisbeeld in de publieke ruimte"

Het recht op godsdienstvrijheid kan maar de uitoefening ervan betekenen – niet het „vrij zijn van confrontatie“. Het doel van godsdienstvrijheid is niet het scheppen van een samenleving zonder godsdienst.

Kruisbeelden weghalen is een belediging op net hetzelfde niveau als het aanbrengen van een kruisbeeld dat is voor atheïsten. De lege witte wand is ook een ideologisch statement – vooral indien de muur vroeger eeuwenlang niet leeg was. Een „waardeneutrale“ staat is een hersenspinsel, dat vaak propagandistisch gebruikt wordt.

Een zogenaamd recht om niet met religieuze zaken geconfronteerd te worden, kan dus geen voorrang hebben op het recht op een vrije beleving van godsdienst.

De staten die de Europese conventie van de mensenrechten ondertekend hebben, verstonden onder de term „recht op godsdienstvrijheid“ zeker en vast niet „vrij van godsdienst“.

Juristen hebben het over de „slippery slope“ (opgepast slipgevaar!): Verdedig de poorten! Vandaag worden instellingen door de beeldenstorm bedreigd, morgen de halsketting die ik buitenshuis draag!

In plaats van religieuze intolerantie te bestrijden, wordt de godsdienst in haar symboliek bestreden.

Men kan geen politieke problemen bestrijden door de godsdienst te bestrijden.
Antireligieus fundamentalisme maakt zichzelf tot bondgenoot van het religieuze fundamentalisme omdat het dit door intolerantie uitlokt.

Het ligt in de natuur van het christendom om naar buiten te treden – het kan zichzelf nooit als een private aangelegenheid zien of zich in een getto laten opsluiten.

De getroffen bevolking zou merendeels de kruisbeelden willen behouden! Het is ook democratisch gezien problematisch om individuele belangen zo uitdrukkelijk voorrang te bieden.

Het kruisbeeld is het logo van Europa. Het is een religieus symbool, maar ook wezenlijk meer dan dat.

Bron: www.europe4christ.net